Luis de la Fuente ka kaluar nga një trajner që u pyet për shkak të CV-së së tij të dobët në vetëm katër vjet… Të bëhesh trajneri më i vlerësuar sot. Karakteri i dashur dhe pajtues i trajnerit të “La Rojas” nuk fsheh bindjen e tij të fortë për idenë e futbollit dhe në aksiomën e tij për të zgjedhur “lojtarë të mirë dhe njerëz të mirë”.

Një metodë që i ka lejuar Spanjës të kalojë 38 ndeshje radhazi pa humbur dhe të ketë një Kupë Bote të përsosur. Disa ditë pasi ka shënuar emrin e tij në historinë e futbollit, trajneri refl ekton mbi të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen e ekipit kombëtar.

Kishit menduar se mund të ishit kampion?

Kur futesh në punën e Kupës së Botës, mendon. ‘Do të luftojmë patjetër’. Pastaj, fi torja është diçka tjetër. Në fi nale, ishim qartësisht superiorë, ata as nuk gjuanin portën, dhe megjithëse ne kishim njëfarë qetësie, gjithmonë duhet ta vendosësh në thonjëza.

Sepse, edhe kështu ata mund të të mundin. Nëse pastrimi i Kubarsit në kohën shtesë përplaset me Unai Simon dhe futet në portë… Ja pra që mund të të të mundin pa asnjë goditje në portë.

Çfarë mendon kur dëgjon se kjo është Kupa e Botës e Luis de la Fuente?

Më bën të skuqem, dua t’ju kujtoj se kjo është Kupa e Botës e një ekipi të madh.

Si mund të fitosh një Kupë Bote duke pësuar vetëm një gol?

Na godotën vetëm dhjetë herë gjatë gjithë turneut. Por kjo sepse ekziston një koncept mbrojtës shumë i mirëpunuar dhe i zhvilluar mirë. Ekipi mbron në mënyrë spektakolare në mënyrë kolektive. Janë njëmbëdhjetë lojtarë që mbrojnë.

Një ekip shumë i balancuar sepse, nëse shikojmë numrat që kemi pasur, jemi një ekip që shënon shumë gola. Shënuam shumë gola dhe pësuam vetëm një gol. Dhe është një konstante. Kemi shënuar më shumë se 100 gola dhe kemi pësuar shumë pak në 50 ndeshje. Ata janë një ekip shumë mbështetës dhe bujar, me një strukturë mbrojtëse shumë të punuar.

Ndryshimi mes Euro 2024 dhe Kupës së Botës?

Janë turne krejtësisht të ndryshme. Ne kemi punuar dhe analizuar futbollin evropian. Është më e ngjashme. Kupa e Botës kërkon që të përshtatesh në një mënyrë tjetër, të luash kundër skuadrave afrikane, skuadrave të Amerikës së Jugut… Për shembull, e dinim se si do të ishin ndeshjet kundër Uruguait apo fi nalja kundër Argjentinës.

Futbolli i Amerikës së Jugut është i tillë. Maksima jonë ishte të luanim lojën tonë. Askush nuk doli nga skenari apo hyri në lojën e kundërshtarit, sepse ne nuk dimë si të luajmë atë futboll. Ata janë më të mirë, ne do të kishim humbur dhe humbur keq. Por në llojin tonë të lojës, ne jemi më të mirët aty.

Pse edhe federata të tjera po kopjojnë modesin spanjoll?

Një lavdërim i tillë forcon një ide. Sepse kjo nuk është diçka e tanishme. Është produkt i punës me atë model për vite me radhë. Dhe kemi qenë besnikë. Kini kujdes që secili trajner të ketë prezantuar nuancat e tij. Jo vetëm në ekipin e të rriturve, por edhe në kategoritë më të ulëta, të cilat janë më të rëndësishmet. Por gjithmonë me një ide shumë të rrënjosur, me degë për të forcuar dhe nuancuar modelin. Pra modeli është i njëjti model që nga fillimi i punës. Është para meje. Ajo që ndodh është se ka evoluar, sepse futbolli po ndryshon.

Që në Kampionatin Evropian ndjenja që fi lluam të luanim me krahët ndryshoi pak. Tani, kalimet dhe shpejtësia janë çelësi. Më parë kishte diçka pothuajse të padiskutueshme, skuadra që kishte më shumë zotërim të topit, fi tonte në një përqindje shumë të lartë të ndeshjeve. Sot kjo nuk ndodh më. Një ekip me 30% zotërim të topit të mund edhe 3-1.

Do të vazhdojmë të mbështesim ‘tiki-taka’?

Futbolli ka ndryshuar shumë gjatë këtyre 16 viteve. Kemi të njëjtin model, por duke marrë parasysh që ai ka evoluar. Nuk jam shumë i dhënë pas shprehjeve dhe idiomave si tiki-taka. E kuptoj që përdoren, por nuk më pëlqen. Mendoj se është më mirë të luash futboll kombinativ. Tiki-taka ndonjëherë duket se ka pasur një kuptim nënçmues.

Por, duke thënë këtë, është diçka shumë e brendshme në futbollin spanjoll. Së pari, në klube. Dhe ajo që e ka forcuar këtë ide dhe i ka dhënë pasoja ka qenë Ekipi Kombëtar. Edhe pse vjen nga klubet. Nuk mund të ishte ndryshe, pasi Kombëtarja ushqehet nga lojtarët e saj.

Si e shikoni Botërorin 2030?

Shpresoj të mund ta përsëris këtë përvojë pas katër vitesh, sepse ky edicion ka qenë unik. Për lumturi, për përvojën dhe, pastaj, për të shijuar një sukses të tillë dhe që një vend i tërë e bën të njëjtën gjë. Ajo që po shohim është në muajin shtator. Kjo është gjëja më e rëndësishme për ne. Ne mendojmë vetëm për garën e ardhshme.

PANORAMASPORT.AL

---