Ai tashmë është një nga personazhet e vitit dhe jemi ende në muajin korrik. Luis de la Fuente udhëhoqi një ekip unik për të vendosur yllin e dytë në gjoksin e ekipit kombëtar dhe për t’u sjellë miliona spanjollëve një lumturi të jashtëzakonshme që do të zgjasë përgjithmonë. Jashtë çdo emocioni dhe shumë i vetëdijshëm në atë që do të thotë, trajneri i “La Rojas” flet për gjithçka.

Keni 96 orë si kampion bote, si ndjeheni?

Me shumë mocione, krenari dhe ndjej dashurinë dhe lumturinë e një vendi të bashkuar në një kauzë të përbashkët. Dhe kjo më bën të ndihem shumë, shumë i përmbushur dhe shumë i kënaqur.

Ky ekip e ka bërë botën të dashurohet, ky është kulmi?

Aspak. Unë jam shumë kërkues, jam shumë konkurrues. Unë jam një nga ata që mendoj se ka gjithmonë vend për përmirësim. Është një maksimum që e kemi në çdo ditë pune, në çdo stërvitje, në të gjitha seancat që kemi. Gjithmonë bëjmë më mirë se ajo që bëmë dje. Ky grup përzien të rinj dhe veteranë. Ata kanë ende një rrugë të gjatë për të bërë dhe mendoj se duhet të shohim versionin më të mirë të këtij ekipi. Më e mira nuk ka ardhur ende.

Çfarë është e veçantë për këtë ekip dhe këtë brez?

Unë do të theksoja para talentit të futbollit, i cili është i padiskutueshëm dhe i njohur, cilësinë njerëzore. Është një grup bujar dhe mbështetës. Shiko, mbaj mend në disa biseda që patëm dhe që e thashë më vonë pas një ndeshjeje. Jemi përballur me skuadrat më të mira në Botë, por ata kanë takuar ekipin më të mirë në botë. Në Kampionatin Evropian, fjala ‘Familje’ u krijua për të përshkruar këtë grup dhe është realiteti. Kjo na jep forcë të pandalshme.

Çfarë peshe ka Lamine Jamal në këtë ekip kombëtar?

Ne thamë se kishim përballuar Portugalinë e Kristianos, Francën e Mbape, do të luanim kundër Argjentinës së Mesit. Por ata po përballeshin me përzgjedhjen e 26-shes. Duke kujtuar atë frazën e famshme të 300 Spartanëve. E pra ne jemi 26 spanjollët. Lamine është një futbollist që ka pasur një përvojë të jashtëzakonshme dhe një performancë fantastike. Ai është pjekur shumë, ka punuar shumë për ekipin dhe ka arritur të vendosë të mirën e përgjithshme para asaj private. Ai është një futbollist i madh, shumë i ri, që është ende në proces stërvitjeje, por kjo do ta bëjë më të mirë në të ardhmen. Ka pasur një proces të planifi kuar. Ai erdhi nga një periudhë pasiviteti dhe ka bërë një punë të mrekullueshme.

Le të hedhim një vështrim në Kupën e Botës të Spanjës dhe të na japim një ide për secilën nga ndeshjet?

Kepi i Gjelbër na vendosi në realitetin e asaj që do të ishte gara, duke ditur pak vështirësinë që të gjithë kishim, koncepti i Kupës së Botës, që unë insistoj se nuk ka lidhje, ka të bëjë me Kampionatin Evropian. Arabia Saudite na konfi rmoi se kur je i vetëdijshëm për vështirësinë, ki qetësi mendore dhe besim. Pastaj me Uruguain ai theksoi pjekurinë e grupit dhe mosndërhyrjen në lojën e kundërshtarit. Kishim integritet dhe talent futbolli. Në raundin e 16-të, kundër Austrisë, dhamë një shtysë tjetër sepse forcuam atë që kishim arritur në ndeshjet e mëparshme. Me Portugalinë e Kristiano Ronaldos tashmë parashikoja se mund të ishte një fi nale e hershme. Ajo ishte një nga të preferuarit dhe kërkonte më shumë nga ne. Në çerekfinale kundër Belgjikës ndjeva se ishte një ndeshje kurth. Ata ishin të shpejtë dhe shumë dinamikë. Edhe kur pësuam golin e parë të gjithë Kupës së Botës, dinim të kontrollonim nervat tona. Në gjysmëfi nale mbërriti Franca e Mbapesë, favorite absolute. Por mendoj se kishte më shumë shqetësim në tribuna sesa brenda grupit tonë. Ne u sollëm si një ekip i vërtetë dhe nga fi llimi në fund loja ishte e kontrolluar. Ne ishim një ekip koral. Sjellja e secilit ishte e jashtëzakonshme, por si ekip ishte edhe më mirë dhe kjo është ajo që i bën ata më të mirë. Dhe në fi nale me Argjentinën që ishte nëna e të gjitha ndeshjeve. Kampionët në fuqi, një përzgjedhje me tre yje, pensionimi i Mesit… Takimi i ëndrrave. Triumfi ishte mbyllja e rrethit të gjithçkaje që kishim propozuar gjatë gjithë garës. Dhe analiza përfundimtare ishte se në linjat globale i gjithë Kupa e Botës shkoi siç ishte planifi kuar dhe vizualizuar më parë.

Nëse Spanja është më e mira në botë, a është Luis de la Fuente trajneri më i mirë në botë?

Gjithmonë kam thënë se kemi lojtarët më të mirë në botë, ekipin më të mirë në botë dhe kam grupin më të mirë të punës në botë, gjithashtu të përbërë nga njerëzit më të mirë në botë. Ajo që dua është të jem një njeri i mirë, dikush që e shijon vërtet punën e tij dhe puna e tij njihet, por mbi të gjitha në pasionin që provokon tek unë dhe që nderi është i imi.

Në ceremoninë e medaljes patët një bisedë me Infantinon, çfarë ju tha?

Gjithmonë them që bisedat private janë private, por në këtë rast mendoj se është interesante ta them. Pse? Sepse nxjerr në pah kategorinë e lojtarëve tanë. Shiko, me Infantinon u përputhëm në Lojërat Olimpike, fi tuam medaljen e argjendtë. Sjellja e lojtarëve ishte spektakolare. Vunë medaljen, nuk e hoqën, e hoqën, shijuan ceremoninë përfundimtare, Kur ceremonia përfundoi, Infantino erdhi dhe më tha: ‘trajner, lojtarët tuaj janë shembull’. Dhe shumë nga ata lojtarë ishin në këtë finale. Ditën tjetër më kujtoi, më tha: ‘Ajo që të thashë në ditën e Lojërave Olimpike është ende e vlefshme sot. Çfarë shembulli i gjithçkaje. Të një grupi njerëzor, të shoqërisë, të bujarisë, të sakrifi cës, të madhështisë së futbollit’. Dhe kjo është një burim krenarie. Është krenaria më e madhe, përtej futbollit të pastër.

Diçka për Skalonin, çfarë mendove për fjalët e tij që qetësuan polemikën dhe pranuan se në finale Spanja ishte më e mirë?

Jemi miq shumë të mirë, kemi një marrëdhënie të shkëlqyer dhe ai është një zotëri. Dhe e di që në fund të lojërave je shumë i revolucionarizuar. Pati disa skena të pakëndshme dhe jam i sigurt që as atij nuk i pëlqyen. Mendoj se kjo është madhështia në sport që ai kërkon, është përballja në ndeshje. Në nxehtësinë e betejës nuk ka miq, por pastaj, qetësisht, kur gara mbaron, kthehesh në normalitet dhe kupton se nuk ka asgjë më të rëndësishme se një miqësi e mirë.

Sa herë keni ëndërruar të ngrini këtë kupë?

Duke ëndërruar, ëndërruar… Thjesht është shumë e vështirë. Nuk e kisha ëndërruar kurrë të menaxhoja ekipin kaq lart. Po përfundoja fazat e mia kur isha në kategoritë më të ulëta dhe isha i lumtur. Gjithmonë kam qenë i lumtur aty ku kam qenë. Nuk kam menduar kurrë të arrij në majë. Tani të gjithë po mendojnë për këtë Kupë Bote, por unë tashmë po mendoj për ndeshjet e shtatorit.

Në çfarë momenti e patë veten si kampion?

Gjatë finales pamë që loja ishte plotësisht nën kontroll. Ne ishim shumë më të mirë, por na mungonte fakti që disa nga golat që u anuluan, dhe një prej tyre për Niko Uilliams u anulua padrejtësisht, u shfaqën në tabelë për të pasur një diferencë më të madhe. Ishte në fishkëllimën e fundit, sepse e denim se edhe ata do të kishin shanset e tyre. E dinim. Ky është futbolli. Deri në fund tensioni mbahet.

Së fundi, çfarë mesazhi u dërgoni miliona spanjollëve që kanë mbështetur kombëtaren tuaj këto ditë dhe gjatë gjithë Kupës së Botës?

Asgjë, faleminderit shumë Spanjë, me të vërtetë. Jemi ndjerë shumë afër jush. Dhe ai shpirt, ai impuls, ai shtysë… Ka qenë kyçe për këtë grup pune për të arritur këtë gjë të rëndësishme që i përket të gjithëve. Ky është një sukses i një vendi të tërë të përkushtuar, këmbëngul, ndaj një qëllimi të përbashkët. Kjo është arsyeja pse them vazhdimisht se së bashku jemi më të fortë. Pra, le të përfi tojmë nga ky vrull për të qenë një vend gjithnjë e më i mirë çdo ditë gjithashtu.

PANORAMASPORT.AL

---