A mund të shpjegohet një jetë të tërë me futbollin? Sigurisht që po. Ata që kanë lindur në këto vende e dinë se mund t›i kuptojmë ciklet çdo katër vjet. Ata mund të shpjegojnë ekzistencën në Kupat e Botës. Ku ishin, me kë ishin dhe pse ishin në çdo vend ndërsa historia po shkruhej. Jeta e Lionel Mesit mund të tregohet edhe përmes Kupave të Botës. Ai ishte 18 vjeç kur hyri për herë të parë në një fushë dhe që nga ai moment nuk u largua kurrë.

Midis një imazhi dhe tjetrit, kaluan dy dekada, gjashtë edicione, një titull botëror, tre fi nale dhe breza të ndryshëm shokësh të skuadrës. Kupën e tij të parë të Botës, në vitin 2006, ai e mori atë si premtim. Pastaj, loja dhe përgjegjësia e tij e bënë atë kapiten. Ai u përball me të me zhgënjim, e la një hap larg lavdisë dhe më në fund e kurorëzoi. Në vitin 2026, kur dukej se nuk kishte më punë të papërfunduara, Mesi u rikthye si kampion në fuqi, ishte afër një tjetër titulli dhe u bë, për një kohë, golashënuesi më i mirë në historinë e kompeticionit. Një mrekulli e vërtetë se kush është lojtari më i mirë i të gjitha kohërave.

Messi jo vetëm që fi toi një Kupë Bote dhe përfundoi si një nga golashënuesit më të mirë në kompeticion. Ai arriti diçka edhe më të vështirë: të bashkonte gjashtë Kupat e Botës brenda të njëjtit skenar fi lmi. Një skenar aq i pabesueshëm, aq i bashkuar mirë, sa shoqëroi jetën tonë dhe na bëri të ndihemi se asgjë nuk është e pamundur.

Por vjen një ditë dhe gjithçka mer fund. Ajo ditë pavarësisht temperaturave të larta papsritur u bë e ftohtë, gri, e shurdhër. Ditë e keqe për njerëzit nostalgjikë. Një ditë e keqe për pesimistët që zgjohen të bindur se nuk do të ketë një tjetër të tillë. Perandori largohet. Ai me të vërtetë largohet këtë herë. Ky imazh i tmerrshëm përsëritet në një lak dhe shkakton një kthesë në stomak. Mesi rrëzohet në fushë, këtë herë me fytyrë të dorëzuar, duke e ditur se gjithçka ka mbaruar.

Ai ul kokën, gëlltitet pështuma i mbetet në gojë dhe me siguri gjithë muri i ngritur nis të bjerë. Ai ka hequr këpucët kur tingulli e detyron të ngrejë kokën. Më pas ai bën kontakt me sy me argjentinasit në Nju Xhersi të cilët këndojnë me krenari për një ekip kombëtar por jo dhe aq shumë.

Ata i këndojnë atij, i cili zgjodhi publikun, zgjodhi magjinë e topit aq sa të gjithë e quajnë magjistar, pavarësisht gjithçkaje dhe përgjithmonë. Atëherë lotët vazhdojnë të bien, por nuk janë më të njëjtë. Me një shikim të vetëm, Leo vulos pajtimin përfundimtar me ata që dikur guxuan ta pyesnin atë. Mirënjohja e miliona njerëzve e përqafon atë në korin e vetëm disa mijëra që ishin në gjendje të arrinin në “MetLife”. Ai largohet duke qarë, i trishtuar dhe i frustruar që nuk e ngriti Kupën edhe një herë. Dhe kjo është, ndoshta, pjesa më e pakëndshme e gjithë kësaj historie. Ai largohet sepse dikush thotë se ka një moshë për t’u larguar. Ose sepse dëshiron të largohet plotësisht.

Ai po largohet sepse gjithmonë e vendos ekipin përpara interesave të tij dhe sepse nuk mund të japë më garanci për atë që do të ndodhë pas katër vitesh. Por kush mund të japë garanci në këto kohë? Atëherë pse po largohet? Përgjigje nuk ka, “ka vetëm një lutje, ju lutem qëndroni edhe pak”. Një lutje që askush nuk i pergjigjet dot, pasi askush nuk mund te dalë sipër ligjeve të natyrës.

PANORAMASPORT.AL

---