Ne jetojmë në epokën e futbollit bipolar. Ka skuadra që sulmojnë dhe skuadra që vetëm mbrojnë. Nuk ka shkëmbim.

Kështu kalon jeta pothuajse në çdo ndeshje. Rrethimet e mërzitshme të hendbollit para një muri me dy rreshta futbollistësh, të cilët, ndryshe nga mbrojtësit e “catenaccio” të viteve ‹80, janë të pashtershëm. Ekipet më teknike e trajtojnë topin nga njëra anë në tjetrën pa thyer murin derisa, për habinë dhe kënaqësinë e tifozëve, një lojtar eliminon një kundërshtar me një driblim dhe magjia e kthen mbrojtjen hermetike në letër. Franca ja del gjatë gjithë kohës sepse ka Olise, Mbape dhe Dembele.

Dhe është kënaqësi t’i shikosh ata duke luajtur. Në futbollin tjetër, Paraguai ishte fitues sepse kishte një Gjermani që sikur e kishin future me zorr në fushë. Dhe pastaj Spanja? Ajo është e gjitha në duart e Lamine Jamal, sulmuesit të vetëm i aftë për të prishur planet mbrojtëse të kundërshtarit. Franca ka tre, Gjermania asnjë, Spanja vetëm një. Vetëm Argjentina është e qetë. Ajo duket se del nga ai skenar i futbollit modern. Kundër Austrisë ata patën momente sulmi dhe të tjera pritjeje.

Talenti vizionar i Mesit dhe kilometrazhi i shokëve të tij të skuadrës zhbënë kundërshtarët pa e vënë re. Ashtu sikur viktima zbulon trukun, numri 10 i Argjentinës ka prekur dy topa dhe ka shënuar tre gola. Duke dëgjuar trajnerët, veçanërisht argjentinasin e Uruguajit, Bielsën (“na duhej të vraponim të paktën 40 minuta me mbi 80% të mundësive maksimale të performancës së lojtarëve”), të gjithëve u shkon ndërmend të bërtasë në ekran.

“Është talenti, budalla!”. Dhe është se pavarësisht se sa dritë gazi na hedhin pseudoanalistët në formën e kurseve të trajnerit, Kupa e Botës po fi tohet nga lojtarët, anësorët e përjetshëm që janë më të mirë se kurrë sepse kanë mësuar të jenë Garrinça me shpejtësi të plotë, pa hapësira dhe për më tepër ata shënojnë gola. E pra futbolli është duhet të jetë larg të qënit
vetëm prishje aksionesh.

PANORAMASPORT.AL

---