Erjona Kakeli: Të jetosh mes një orakulli dhe një ëndrre vere

Helena, është një nga personazhet më të spikatura në shfaqjen që hapi dy ditë më parë sezonin në Teatrin Kombëtar, “Ëndrra e një nate vere”. Pa marrë frymë, menjëherë më pas, Erjona Kakelin do ta shohim si Tiresia te “Edipi Mbret”. Për rolet dhe ato pak orë që i ngelen për “rikthimin” në jetën e saj, lexoni më gjatë…

A ka ekzistuar vërtet Shekspiri?! Pyetjen e madhe së cilës bota nuk po i përgjigjet dot prej shekujsh, duket se po e favorizon, gjithnjë e më shumë, koha. Sepse Shekspiri duket sikur është ende aty, te rrëfimi me zë të njomë që po bën vajza në tavolinën ngjitur, në kafene, kudo. Më shumë se këdo, kjo ndjesi kap aktorët e pjesës “Ëndrra e një nate vere” që hapi sezonin e shfaqjeve në Teatrin Kombëtar, dy ditë më parë. Ishte po kjo pjesë që e mbylli perden për më shumë se tre muaj, pasi u vu në skenë për dy ditë, më 31 maj dhe 1 qershor. Ardhja e regjisorit amerikan John Blondell ka bërë që një frymë ndryshimi të ndihet jo vetëm në skenë, mes ritmit të aktorëve në pyllin e magjepsur, por edhe pas saj, në të gjithë fazën përgatitore të secilit rol. Mes kastës së aktorëve, Ervin Bejlerit, Indrit Çobanit, Elia Zaharias, Klea Konomit etj., kemi folur me Erjona Kakelin, që në këtë komedi të Shekspirit është nën pushtetin e dashurisë së Helenës. Erjona, e ka “harruar” veten qysh prej muajit mars, kur ka nisur puna për këtë rol, për të qenë e harlisur dhe ashtu, “në ajër” nga batutat dhe dashuria e Helenës për Demetriusin. Ky i fundit, pas dalldisë për Hermian (Elia Zaharia), i rikthehet dashurisë së Helenës. Të gjitha këto, bashkë me grupin e zejtarëve që përpiqen të vënë në skenë pjesën “Priami dhe Tisba” për nder të Dukës së Athinës, vijnë plot energji e humor të induktuar jo vetëm nga skenari, por edhe nga plastika dhe lëvizjet e aktorëve në skenë. Për pak më shumë se 2 orë, pjesa do të qëndrojë në Teatrin Kombëtar për të gjitha fundjavat e tetorit. Kohë gjatë së cilës Ejona Kakelit i duhet të gjejë pak hapësira për të menduar edhe për Tiresian tek “Edipi Mbret”, që vjen menjëherë pas “Ëndrrës…”
Helena, Tiresia…një tjetër. Çfarë i mbetet Erjonës për vete?

Shumë pak, madje edhe në atë pak, në biseda mes miqsh për shembull gjatë pushimeve që sapo lamë pas, mjafton një frazë që thuhet shkarazi, që ti të thuash me vete “po ja, kështu thoshte edhe Shekspiri…” dhe rikthehesh përsëri aty, jeton me rolin. Jam Erjona apo Helena… çdo gjë lidhet me rolin, aq sa nuk arrin të shkëpusësh situatat. Nuk e di sa të menaxhueshme mund ta konsiderojnë këtë ata që e mendojnë profesionin tonë të lehtë kur ty të duhet të zhdukesh nga vetja për katër orë po themi, dhe pastaj si nën efektin e magjisë, të rikthehesh prapë.
Gjithsesi, ju e keni një alternativë, të qëndroni në rol në rast se realiteti nuk është në kohërat me të mira…bëj shaka. Por, meqë u prek dhe meqë zërat thonë njëherë jo, njëherë po, ta sqarojmë e ta heqim që në fillim… A jeni ende bashkë me Salsanon?
(Qesh)… i dëgjojmë edhe ne variantet “po”, “jo”. Po bashkë jemi dhe jemi shumë mirë bashkë. Është komode të kesh të njëjtin profesion, sepse arrin të mirëkuptosh dhe justifikosh tjetrin. Oraret e vona të punës, ditën e ngarkuar, ndonjë luhatje humori, të gjitha që i kemi njësoj. Kemi zgjedhur vetë që ta mbajmë jashtë interesit të medias lidhjen tonë, sepse kështu mendojmë se është më mirë.
Ok, tani që zërat mund të jenë pak më të “qetë”, rikthehemi në teatër, Si u bëre pjesë e “Ëndrra e një nate vere”?
U bënë audicione për këtë pjesë, ku morën pjesë shumë aktorë. Regjisori zgjodhi, por pa i ndarë rolet që në fillim. U morëm në javët e para me ushtrime gjithfarësoj për të cilat punuam paradite e pasdite, derisa secili mori karakterin e vet. Puna parapërgatitore ka zgjatur për gati 9 javë dhe janë të gjitha karakteret të lidhura njëra me tjetrën, çka i jep gjithsecilit rëndësi si të ishte në rol kryesor. Kjo është magjia e kësaj pjese që unë mendoj se nuk shkruhet më.
Ç’praktika të reja ka sjellë John në punë, konkretisht me Helenën?

Po në tërësi metodat e tij të punës nuk është se kanë qenë të praktikuara më parë. Ai kërkonte medoemos ritëm, “vrap” në skenë, por edhe kur je jashtë saj, sepse ngjarja vazhdon. Në rastin e Helenës, nuk e donte atë sipërfaqësore. Së jashtmi, ajo mund të dukej një nga njëmijë vajzat e dashuruara, pra mund të mos veçohej. Johni u përpoq dhe nxori prej saj ngjyra të tjera, me batuta që dalin edhe në një gjendje të keqe shpirtërore të njeriut. Te Shekspiri, shpejtësia e mendimit dhe të folurit ecin paralelisht dhe për të ruajtur këtë shpejtësi veprimi nuk është fare e lehtë, të mendosh se duhet të mbash dhe rimën.
Pra, a mund të themi se ka qenë deri tani roli yt më i vështirë?
Jo, nuk ka qenë më i vështiri. Tiresia tek “Edipi” mund të konsiderohet i tillë, që nga ana tjetër vjen në skenë menjëherë pas përfundimit të “Ëndrrës”.
Përpara tyre ka qenë “Bernarda Alba”, “14 vjeç dhëndër”. Duket një kohë aktive kjo e tanishmja, ndryshe nga ca vite më parë…
Në fakt, ka ca vite më tepër se kaq, sado që, gjithnjë unë e kam bërë punën time, njëherë më të dukshme e njëherë më pak. Por, marrëdhënia me Teatrin Kombëtar ka nisur te shfaqja “Të gjithë me huqe”, ku mua m’u propozua të isha pjesë pas largimit të Monda Bulkut. Më duhet të them patjetër që kam pasur gjithnjë mbështetjen e madhe të Roland Trebickës, i cili përveç meje, ka mbështetur në përgjithësi brezin e ri, e donte shumë, i jepnin energji. Në këtë pjesë unë bëra Blançin, maniaken e pastërtisë, e mandej vijuan pjesët me radhë.
Patët edhe një përvojë në televizion që nuk zgjati shumë…
Po, ka qenë pas filmit “Letra ere”, kur unë u gjenda pa asnjë projekt konkret në dorë, dhe pashë televizionin si një alternativë të përkohshme, që siç e dini nuk zgjati shumë. Erdhi pas kësaj filmi “Kronikë provinciale” e më pas një propozim nga Teatri i Elbasanit ku unë punova, u rrita e mësova për katër vite. Ishte një përvojë e mirë që shërben, pastaj, teatri kombëtar është porta ku çdo artist do të hyjë, dhe për mua, kjo ishte rezervuar vetëm pak kohë më vonë.
Po kur e zgjodhët aktrimin, pse e bëtë?
Ka qenë fare e rastësishme. Ky i imi nuk është rasti i ëndrrave të fëmijërisë që realizohen. Unë, përkundrazi, kam qenë e dhënë pas sporteve dhe ashtu arrakate siç isha, e kisha lënë vendimin e rëndësishëm për në kohën e fundit. E meqë këtyre situatave iu vjen gjithnjë në ndihmë një ngjarje e rastësishme, ndodhi që u bë në shkollën e qytetit ku banoja, në Kukës, një mbrëmje poetike të cilën mësuesi i lëndës ma la ta organizoja të gjithën unë, për shkak të pëlqimit që kisha për poezinë dhe aftësinë instiktive për të interpretuar. Meqë shkoi mirë, më sugjeroi që ta shihja aktrimin si alternativë të mëtejshme, dhe ashtu bëra deri sa u gjenda këtu.

© Panorama.al