Ishte një moment, në mes të stuhisë së trukeve dhe goditjeve të Argjentinës, kur ndeshja dukej si një ftesë për të hequr dorë nga gjithçka që e kishte çuar Spanjën në finale. Ishte e lehtë që La Roja mund të binte në kurth.
Por ata ju përgjigjën ndryshe, duke luajtur diçka tjetër. Për fat të mirë, Spanja nuk e pranoi ftesën. Me shumë pak futboll për të ofruar, Argjentina donte ta çonte ndeshjen edhe një herë në fushën e betejës. Shumë kontakte, shumë ndërprerje, shumë goditje të gabuara dhe ndjenja se loja duhej të luhej me ritmin e vendosur nga rastësia. Spanja bëri saktësisht të kundërtën. Ajo vazhdoi të qarkullonte topin. Ajo vazhdoi të besonte në futboll.
Spanja ka treguar prej vitesh se versioni i saj më i mirë shfaqet kur e bën topin protagonist. Kjo ndodhi në 2008, 2010, 2012 dhe 2024. Kjo Kupë Bote është gjithashtu triumfi i mënyrës se si ne në Spanjë e kuptojmë këtë sport. Triumfi i De la Fuentes në emër të të gjithë atyre trajnerëve të futbollit të të rinj që, çdo pasdite, në një fushë me terren artificial, vazhdojnë ti thonë një fëmije se loja fillon nga mbrapa, se ai kontrollon para se të pastrojë, se shikon para se të godasë, se topi nuk digjet, se kundërshtari shtrëngon duart.
Ky zinxhir i padukshëm fillon në lagje dhe përfundon duke ngritur Kupat e Botës. Spanja nuk ka fituar vetëm një finale. Ka mbrojtur një mënyrë të lojës. Ai ka shpëtuar futbollin. Le të flasim për golin e Niko Uilliams. Të gjithë e panë. Ose më mirë, askush nga ata që duhet ta shihnin nuk e pa atë. Çfarë bilbili Vinçiç! Pse ai nuk lejoi golin e Niko Uilliams! Mikel Merino nuk preku as Otamendi dhe as Dibu Martínez, por gjyqtari slloven veshi kostumin që i kishte qepur Infantino dhe nuk lejoi golin e kombëtares në pjesën e parë të kohës shtesë.
Për fat të mirë Ferran u shfaq më vonë dhe nuk mbajmë mend një gabim të tillë. Por çfarë turpi. Dhe turpi vazhdon. Argjentina nuk gjuajti asnjë top në portë, statistikë e paparë ndonjëherë në futboll. Me një autobus përpara portës dhe nëpërmjet provokimeve, faullave e lojës së pisët edhe mund të t’ia kishte dalë. Por më mirë kështu, një humbje e turpshme në finale që i dha fund edhe një herë futbollit që kërkon të mashtroje, premioi më të mirën, më të bukurën, më spektakolaren. Sot të gjithë mund të thërrasin “Rofte Futbolli”, ose “Vamos Espana”.
PANORAMASPORT.AL
© Panorama.al
