Në ditëlindjen e tij të dyzetë e një, Xhiorxhio Kielini dha një intervistë të gjatë për Vivo Azzurro TV, në të cilën ai rishikoi fazat e karrierës së tij: “Jam një djalë me fat, siç këndoi Jovanoti në një nga këngët e mia të preferuara.”
Më pas ai foli për karrierën e tij në futboll, e cila filloi në ekipin e të rinjve të Livornos: “Pasioni im për futbollin lulëzoi kur isha fëmijë. Në të njëjtën kohë, duke ndjekur vlerat që prindërit e mi më ngulitën, përparësia ime tjetër ishin studimet, të cilat nuk i lashë kurrë pas dore. Dhe duhet të them se, kur u diplomova me një diplomë në Ekonomi dhe Biznes, gëzimi që përjetova në shtëpi ishte pak a shumë i barabartë me atë që ndjeva kur arrita një sukses të madh sportiv. Luajta për praktikisht të gjitha ekipet kombëtare të të rinjve, duke ndjekur një rrugë themelore arsimore. Si djalë, më dukej si një ëndërr të vishja fanellat e ekipit nën 15 ose nën 16 vjeç.”
Kielini foli më pas për përvojën e tij më të rëndësishme: “E konsideroj Juventusin një lloj familjeje të dytë, Torino është bërë qyteti im. I kam dhënë kaq shumë këtij klubi. Pjesërisht kam sakrifikuar jetën time private, por jam shpërblyer me suksese të jashtëzakonshme sportive dhe dashurinë e miliona tifozëve.”
Sulmuesi më i vështirë për t’u përballur? Kielini nuk ka dyshime: “Zlatan Ibrahimoviç, me të cilin luajta edhe kur mbërriti në Itali, një personalitet i shkëlqyer. Shoku i skuadrës që më mësoi më shumë ishte Kristiano Ronaldo.”
Ai vazhdoi më pas: “Duke parë prapa, mendoj për disa gabime rinore, disa teprime në fillim të karrierës sime. Ikona e ‘luftëtarit’ është pjesë e imja, por në ato vite ishte sikur kisha nevojë për një armik. Kam punuar në këtë aspekt, ishte thjesht energji e humbur kot. Do të shtoja se lindja e vajzës sime të parë kontribuoi në këtë proces pjekurie.”
Pastaj edhe ekipi kombëtar: “Kupat e Botës kanë shkuar keq për mua, në dy që kam marrë pjesë, në vitin 2010 dhe 2014, nuk e kaluam raundin e parë. As nuk u kualifikuam për dy edicionet e ardhshme. Kur humbëm ndeshjet eliminatore kundër Suedisë në vitin 2017, nuk fjeta për disa netë.”
Por fitorja në Kampionatin Europian fshin të gjitha zhgënjimet: “Kam kujtime të pashlyeshme të asaj përvoje. Një kënaqësi e jashtëzakonshme, e ndarë me të gjithë shokët e mi të ekipit. ‘BBC’, Barzali-Bonuçi-Kielini është një kombinim që mbahet mend edhe sot. A ishte mbrojtja më e fortë e Azzurrëve në histori? Jo, megjithëse nuk ka dyshim se, me miqtë e mi Andrea dhe Leo, të cilëve do t’u shtoja Bufon, shënuam një epokë në futbollin italian. Megjithatë, nëse mendoj për Barezin, Maldinin, Nestën, Kanavaron… Epo, sigurisht që nuk e konsideroj veten më të fortë se ata. Duke parë prapa, mund të them se, për shembull, Bastoni është shumë i mirë. Dhe pastaj janë Kalafiori, Buonxhiorno, të cilët është e drejtë të ndjekin rrugën e tyre pa shumë presion.”
Së fundmi, një shpresë për Kupën e Botës të ardhshme: “Unë them se djemtë tanë ‘duhet’ të kualifikohen për t’u dhënë këtë gëzim shumë fëmijëve që as nuk e kanë parë Italinë të marrë pjesë ende. Ëndërroj një finale midis Italisë dhe Brazilit, të trajnuar nga Ançeloti, me të cilin më vjen keq që nuk kam punuar kurrë. Do të ishte një ndeshje historike.”
PANORAMASPORT.AL
