Nga martesa tek lindja e Williamit, rrëfimi tronditës i Princesh Dianës. Fjalët e para të Mbretëreshës për nipin e sapolindur: Falë zotit ai nuk i ka veshët si babai i tij

Dasma e Princit Charles dhe Zonjës Diana Spencer në Katedralen e Shën Palit më 29 korrik 1981, ishte ngjarja më e madhe mbretërore në Britani që nga kurorëzimi i Mbretëreshës.

E shpallur festë kombëtare, ajo u shikua nga një audiencë televizive globale prej 750 milionësh personash. E ulur në kongregacion atë ditë me diell ishte zonja Camilla Parker Bowles, një nga ish të dashurat e mëparshëm të Princit.

Ajo që askush nuk e dinte atëherë ishte se Diana besonte se Charles ishte ende i dashuruar me Camilla – dhe madje kishte menduar të anulonte dasmën. Por ndërsa 20-vjeçarja asokohe ecte në korridor, nuk kishte asnjë ide për dramat që do të vinin më pas, siç përshkruan Diana. . .

Unë pata një krizë shumë të keqe të bulimisë një natë para dasmës. Unë hëngra gjithçka që mund të gjeja.

Askush nuk e kuptoi se çfarë po ndodhte. Isha e sëmurë atë natë. Ishte si një tregues i asaj që do të ndodhte.

Charles më dërgoi një unazë shumë të bukur vule në të njëjtën natë, me pendët e Princit të Uellsit dhe një kartë shumë të bukur ku shkruhej: ‘Jam shumë krenar për ty dhe kur të vish lart, do të jem atje në altar për ty nesër.

Të nesërmen në mëngjes, duhet të kem qenë zgjuar rreth orës 5 të mëngjesit. Interesante – më vendosën në një dhomë gjumi me pamje nga The Mall, që do të thoshte se nuk do të flija më.

Ishte një qetësi vdekjeprurëse. Ndjeva se isha si një qengj për therje. E dija dhe nuk mund të bëja asgjë për të.

Teksa ecja në korridor, po kërkoja Camilla-n. E dija që ajo ishte atje, sigurisht. E kërkova.
Më duhej ta ngrija babanë tim në korridor dhe kjo ishte ajo ku u përqendrova. Dhe mbaj mend që isha tmerrësisht e shqetësuar për t’iu drejtuar Mbretëreshës.

Mbaj mend që isha aq e dashuruar me burrin tim sa nuk mund t’i hiqja sytë nga ai. Thjesht mendoja absolutisht se isha vajza më me fat në botë. Ai do të kujdeset për mua. Epo, a kisha gabuar në këtë supozim!

Kështu, duke u kthyer në korridor, vura re Camilla – një kapele gri e zbehtë, e mbuluar me mbulesë, dhe djali i saj Tom, duke qëndruar në një karrige. Kur dolëm, ishte një ndjenjë e mrekullueshme: të gjithë nxitonin, të gjithë të lumtur sepse mendonin se ne ishim të lumtur. Dhe aty ishte pikëpyetja e madhe në mendjen time. Kuptova se kisha marrë një rol të madh, por nuk e kisha idenë se çfarë po merrja – thjesht nuk e dija.

Në thelb po endesha përreth, duke u përpjekur të gjeja ku duhet të isha.

Dola në ballkon. Ishte dërrmuese ajo që pamë, kaq modeste, të gjithë këta mijëra e mijëra njerëz të lumtur. Ishte thjesht e mrekullueshme.

U ula pranë Charles në mëngjesin e dasmës. Asnjëri prej nesh nuk foli me njëri-tjetrin – ishim kaq të tronditur. Isha i lodhur nga e gjithë kjo.

Momenti më i keq ishte kur arritëm në Broadlands [selia e familjes së xhaxhait të ndjerë të Charles, Lord Mountbatten].

Mendova, e dini, ishte thjesht e zymtë. Thjesht kisha një shpresë të jashtëzakonshme tek unë, e cila u shkatërrua nga dita e dytë.

Në pjesën e dytë të muajit të mjaltit, në bordin e jahtit mbretëror na duhej të argëtonim të gjithë njerëzit kryesorë në Britannia çdo natë, kështu që nuk kishim kurrë kohë vetëm. E pata shumë të vështirë për ta pranuar.

Jahti drejtohej nga 21 oficerë dhe 256 burra. Vaktet e mbrëmjes ishin punë me kravatë të zeza, ku merrnin pjesë oficerë të përzgjedhur. Dhe ndërsa të gjithë hanin, një bandë Royal Marine luajti në një dhomë ngjitur. Deri atëherë, bulimia ishte e tmerrshme, absolutisht e tmerrshme. Ishte e përhapur: katër herë në ditë në jaht. Çdo gjë që mund të gjeja, do të gëlltisja dhe do të sëmuresha dy minuta më vonë – shumë e lodhur.

Mbaj mend që qaja në muajin tonë të mjaltit. Isha shumë e lodhur, për të gjitha arsyet e gabuara.

Gjithsesi, një dhuratë nga perëndia, William u ngjiz në tetor. Më thanë se isha shtatzënë,gëzim i madh. Një lajm i mrekullueshëm, më pushtoi mendjen. Në ato ditë, kënaqësia ime më e madhe ishte fëmija që prisja.

Pastaj shkuam në Uells për tre ditë [në tetor 1981] për të bërë vizitën tonë si Princeshë dhe Princi i Uellsit.

Rrobat e gabuara, gjithçka e gabuar, koha e gabuar, ndjenja e tmerrshme e sëmurë, mbajtja e këtij fëmije, nuk i kishte thënë botës se isha shtatzënë, por dukesha gri dhe e dobët dhe ende e sëmurë. [Unë po përpiqesha dëshpërimisht ta bëja Charlesin krenar për mua. Mbajti një fjalim në uellsisht. Ai ishte më nervoz se unë.

Asnjëherë nuk kam marrë ndonjë lavdërim për të. Fillova të kuptoja se kjo ishte absolutisht normale.

Kur Mbretëresha erdhi për të parë William në spital, ajo shikoi në inkubator dhe tha: “Falë zotit ai nuk ka veshë si babai i tij”.

U ktheva në shtëpi dhe më pas më goditi rëndë depresioni pas lindjes. Në pagëzimin e Uilliam-it [më 4 gusht 1982] më trajtuan shumë keq.

Foto të pafundme të Mbretëreshës, Nënës Mbretëreshë, Charles dhe William. Unë u përjashtova plotësisht atë ditë.

Gjithçka ishte jashtë kontrollit, gjithçka. Nuk isha shumë mirë dhe thjesht nxirrja sytë. Uilliami filloi të qante gjithashtu. Epo, ai thjesht e kuptoi se unë isha e trishtuar.