Në momente sfiduese të jetës së përditshme, ndjenja e mungesës së dashurisë apo përkrahjes nga të tjerët është një përvojë e zakonshme për shumë njerëz.
Megjithatë, një studim i ri nga Universiteti Penn State në Shtetet e Bashkuara ka hedhur dritë mbi një qasje më aktive dhe shpresëdhënëse ndaj kësaj ndjenje: ne mund të ndiejmë më shumë dashuri kur jemi të gatshëm ta japim më parë vetë atë.
Studimi, i publikuar në revistën shkencore PLOS One, ka analizuar sjelljen dhe ndjesitë e 52 pjesëmarrësve përgjatë katër javëve. Pjesëmarrësit, kryesisht gra të moshës 19 deri 65 vjeç, raportuan gjashtë herë në ditë nivelin e dashurisë së shprehur ndaj të tjerëve dhe ndjesinë e të qenit të dashur. Duke përdorur modelim të avancuar statistik, studiuesit ndërtuan një pasqyrë të ashtuquajtur “dinamika e dashurisë”, që tregonte se si dhënia dhe marrja e dashurisë ndikojnë në mirëqenien emocionale me kalimin e kohës.
Rezultatet ishin të qarta dhe domethënëse: shprehja e dashurisë, përmes fjalëve të mira, gjesteve të vëmendshme apo akteve të thjeshta dashamirësie – lidhej me ndjenjën e shtuar të të qenit i dashur nga të tjerët. Ky efekt arriti kulmin rreth tre orë pas aktit të shprehjes së dashurisë dhe gradualisht u zbeh në orët në vijim, megjithëse ndjenja pozitive mund të zgjaste deri në tetë orë.
Ndërkaq, e kundërta nuk rezultoi e vërtetë: ndjenja e të qenit i dashur nuk e rriti domosdoshmërisht dëshirën për të shprehur dashuri më shumë. Përkundrazi, pas momenteve kur individët ndiheshin të dashur, tendenca për të shprehur dashuri kishte një rënie të vogël, megjithëse statistikisht e papërfillshme. Studiuesit e interpretojnë këtë si një pasqyrim të një mekanizmi të thellë psikologjik: kur ndihemi të përmbushur emocionalisht, mund të fokusohemi më shumë në përfitimin e kësaj ndjenje sesa në dhënien e saj.
Një tjetër gjetje e rëndësishme e studimit është qëndrueshmëria e efektit të dashurisë. Edhe pse aktet e dashurisë janë të shkurtra dhe të përditshme, ndikimi emocional që ato lënë pas zgjat më shumë se sa mund të mendohet. Kjo zgjatje kohore mund të jetë një element kyç në ruajtjen e një mirëqenieje të qëndrueshme emocionale.
Në një kohë kur izolimi social dhe ndjenja e vetmisë janë rritur ndjeshëm në shumë shoqëri moderne, ky studim përfaqëson një thirrje për veprim individual dhe kolektiv: në vend që të presim të ndiejmë dashurinë si një ndodhi e jashtme, mund ta nxisim atë duke filluar nga vetja.
Studiuesit përfundojnë se dashuria mund të shihet si një aftësi që mund të mësohet dhe përmirësohet me kalimin e kohës, njësoj si të luash një instrument muzikor apo të mësosh një gjuhë të re. Kjo qasje e re i largon njerëzit nga pasiviteti emocional dhe i vendos ata në një pozitë aktive për të ndërtuar marrëdhënie më të thella dhe për të përmirësuar ndjenjën e tyre të përkatësisë dhe përmbushjes.
Në thelb, ky studim përforcon idenë se dashuria nuk është thjesht një ndjesi që na ndodh – por një proces që mund të fillojë me një veprim të vetëdijshëm nga ne.
© Panoramaplus.al