Urrejtja dhe më konkretisht urrejtja e fëmijëve ndaj prindërve të tyre, nuk është një ndjenjë e rrallë në mikrokozmosin e Hollywood-it. Përkundrazi, mund të thuhet se dështimi familjar dhe ndërpersonal është ana tjetër, ndoshta edhe çmimi i suksesit të pakontrolluar që përjetojnë yjet globalë të industrisë së argëtimit.
Megjithatë, deri pak ditë më parë, asnjë fëmijë, sado thellë ta urrente prindin që e kishte sjellë në jetë, nuk kishte shkuar deri aty sa ta vriste atë në shtëpinë e vet, siç dyshohet se bëri Nik Rajner.
Nga “fëmijët vrasës” të showbiz-it, pra mes dhjetëra pasardhësish që me siguri kanë flirtuar me idenë për t’u çliruar njëherë e mirë nga barra e prindërve të tyre, vetëm Nik Rajner guxoi ta realizojë, duke krijuar një precedent të trishtë dhe të përgjakshëm.
Përçarje ekstreme
Në vitet më të fundit, të paktën një nga fëmijët e ish-“Brangelina” e ka quajtur publikisht Brad Pitt-in “llum”, megjithëse është e pamundur të imagjinohet se do të mendonte seriozisht ta vriste me thikë. Sigurisht, fëmijët e Pitt-it, biologjikë apo të adoptuar bashkë me Angelina Jolie, nuk ndjekin, të paktën sipas asaj që dihet, rrugën e Nik Rajnerit.
Një rrugë që përfshin përdorim droge që në adoleshencë, jetë në rrugë, rënie të lirë deri në skajet e pastrehësisë së varësve të shkatërruar, tentativa të përsëritura rehabilitimi, papunësi ose dështim të vazhdueshëm në çdo përpjekje personale. I njëjti model përsëritet aq shpesh, sa një bashkëjetesë relativisht harmonike mes një brezi të famshëm dhe pasardhësve të tij konsiderohet pothuajse përjashtim.
Fëmijët e Brad Pitt-it thjesht e urrejnë të atin për arsye thelbësisht të paqarta, dhe jo si, për shembull, Demi Moore, Jennifer Aniston, Britney Spears, Lindsay Lohan, Drew Barrymore apo Brooke Shields, mes shumë të tjerëve yje të mëdhenj. Të gjithë këta i fajësuan prindërit, nënën, babanë ose të dy, për gjithçka: nga indiferenca dhe neglizhenca prindërore deri te abuzimi, shfrytëzimi dhe prostituimi.
Vetë Angelina Jolie është shembull tipik i një marrëdhënieje të shkatërruar me prindërit. Për dekada nuk foli me të atin, gjithashtu aktor i famshëm i Holivudit, Jon Voight, duke ndjekur një rrugë të ngjashme me atë të Tatum O’Neal, fëmijë-mrekulli e kinemasë dhe më pas bashkëshorte e legjendës së tenisit amerikan, John McEnroe.
Deri në moshën 10-vjeçare, Tatum O’Neal kishte fituar tashmë një Oscar për filmin “Paper Moon”. Ajo ishte fituesja më e re e Oscar-it në histori. Por shumë herët kishte filluar të urrente për vdekje bashkëprotagonistin e saj në atë film të vitit 1973, Ryan O’Neal, i cili ishte njëkohësisht edhe babai i saj.
Në çdo rast, 32-vjeçari Nik zgjodhi ta kryente vrasjen e prindërve me duart e veta, jo me armë zjarri nga distanca, por me thikë, mjeti tradicional i autorit të vendosur, i dikujt që e di paraprakisht se gjaku nuk do ta ndalë. Ky fakt dëshmon drejtpërdrejt se sa i ngurtësuar apo sa i turbulluar ishte Nik Rajner kur sulmoi prindërit e tij.
Një teori e thjeshtë për rrënjën e kësaj urrejtjeje vdekjeprurëse mes fëmijëve të të famshmëve dhe prindërve të tyre jashtëzakonisht të suksesshëm lidhet me pamundësinë e përballjes simbolike. Sa më i ndritshëm ylli i prindit, aq më e thellë errësira në shpirtin e pasardhësit. Në këtë rast, Nik Rajner provoi vetëshkatërrimin përmes abuzimit.
Por as si vetëvrasës potencial nuk arriti ta rivalizonte të atin, një regjisor me suksese të mëdha (“Stand by Me”, “When Harry Met Sally”, “Misery” etj.). Dhe pasi dështoi të prekte emocionalisht prindërit e tij, u bind se nuk kishte më alternativë tjetër veçse t’i vriste.
Ekziston, megjithatë, edhe ana tjetër e urrejtjes: suksesi i jashtëzakonshëm i fëmijës përballë prindërve të parëndësishëm. Shembull tipik, ylli i pop-it Adele, e cila ishte shkëputur plotësisht nga babai i saj alkoolik që në moshën 12-vjeçare.
Vite më vonë, tashmë e famshme, ajo shpërtheu publikisht kundër tij: “Më çmend me ato që thotë për mua… Nëse e shoh sërish, do ta pështyj në fytyrë”.
Më vonë, Adele u pajtua me të atin, duke pranuar se indiferenca e tij buronte nga sëmundja e alkoolizmit, diçka që nuk mund ta kuptonte si fëmijë.
Sulmi i fëmijës ndaj prindit, veçanërisht kur bëhet publik, mund të jetë po aq i dhimbshëm dhe poshtërues sa një goditje fizike. Rreth tre vite më parë, Pax Jolie-Pitt sulmoi ashpër Brad Pitt-in me një mesazh publik për Ditën e Babait, duke e quajtur një njeri të dhunshëm dhe të pashpirt.
Edhe pse Pitt është shpallur i pafajshëm nga drejtësia amerikane për akuzat e dhunës, njolla e “babit të dhunshëm” mbetet në imazhin e tij publik.
Marrëdhëniet toksike mes nënave dhe vajzave janë po aq të shumta në showbiz. Për Demi Moore, Jennifer Aniston, Drew Barrymore, Brooke Shields e të tjera, nëna ishte burimi i traumave psikologjike. Prania e saj shtypëse e shndërroi edhe suksesin në diçka pa kuptim.
Figura e “nënës-menaxhere” nuk është shpikje e Kris Jenner-it, por ajo e shndërroi famën në një industri miliardëshe. Rasti i videos seksuale të Kim Kardashian, i orkestruar dhe shfrytëzuar si mjet promovimi, është shembulli më karakteristik.
Konflikti shumëvjeçar i Britney Spears me prindërit e saj është një nga rastet më tragjike. Nga viti 2008 deri në 2021 ajo u vendos nën kujdestari ligjore, pa kontroll mbi jetën dhe pasurinë e saj prej rreth 60 milionë dollarësh. Vetëm në shtator 2021 ajo rifitoi lirinë ligjore, duke ringjallur shpresat për një rikthim, sado i pamundur të duket ai.
Në vitin 2016, Kit Culkin deklaroi se “nuk e konsideron më djalin e tij”, duke iu referuar Macaulay Culkin, yllit fëmijë të filmave “Home Alone”. Megjithëse milioner në moshë të vogël, Macaulay u shkatërrua nga fama dhe u përfshi në një konflikt të ashpër me të atin për pasurinë e tij.
Pyetja mbetet: nëse babai nuk do të ishte autoritar dhe abuziv, a do të ishte bërë ndonjëherë Macaulay Culkin një superstar botëror në moshën 8-vjeçare? Një pyetje pa përgjigje – që do të shtrohet sa herë që, për festat, shfaqet sërish “Vetëm në shtëpi”.
© Panoramaplus.al