Këto pjatat e ftohta janë mmm, sa të mira edhe për pak ditë (sa me zor po prisni të hidhni në tenxhere me presion fasulet e para). Janë shumë të thjeshta për t’u përgatitur, mjafton që të kesh pak nuhatje për këtë punë në restorantet ku ke ngrënë gjatë pushimeve (në Korfuz për shembull meqë të gjithë kanë shkuar atje). Janë pak të kushtueshme, po tek e fundit gushtit edhe 15 ditë i kanë mbetur, bëni si të bëni. Pjatën që po ju tregoj më poshtë e përgatita në mesjavë, duke shpresuar që nuk zhgënjeva pritshmërisë e të ftuarit të nderit. Të gjithë thanë se u shijoi dhe ishin të gjitha pjata të ftohta, antipasta me të cilat mund të pish verë të ftohtë të bardhë për nja dy orë të mira. Peshku i marinar për shembull, do t’ju marrë vetëm 5 minuta kohë. Zgjidhni atë që keni të preferuar, përpiquni ta prisni sa më hollë me thikë dhe, pasi ta mbështillni me qese kuzhine, rriheni që të jetë sa më i hollë (në rast se jeni të nevrikosur mjafton ta rrihni fare pak). Kriposeni, piperoseni sipas dëshirës, vaj të mirë ulliri (kjo është e rëndësishme) limon, pak verë të bardhë, unë i shtova edhe pak kopër (sa për provë, jo se kishte lidhje me ndonjë recetë) dhe e lashë për pak minuta. Përbërësit e marinimit mund t’i bëni edhe në një enë veças dhe t’i përdorni për të marinuar karkalecat e vegjël të freskët. Ç’të hani… Po recetën në pjepër nuk jua them(!)
Kungulleshka të mbushura
Receta është shumë e thjeshtë.
Për këtë recetë përdora djathë krem, kripë,piper,proshutë të grirë dhe majdanoz.
Kungulleshkat i piqni në tigan zgare me pak vaj ulliri. Lërini pak të ftohen dhe më pas përbërësit e mësipërm bashkojini në mënyrë të njëtrajtshme, që masa të shërbejë më pas për mbushjen e kungujve. Mbështillini ato role dhe vendosini në pjatancë. Mund ta bëni edhe me gjizë, me speca të pjekur të grirë hollë, kopër dhe majdanoz e pak hudhër mbushjen. Apo nëse fantazinë e keni më të ‘ndezur’ këto ditë, mund ta mbushni me ç’të keni dëshirë. Kjo është një nga pjatat e mesit që shtrohen në tavolinë e që mund të konsumohet edhe në 2 apo më tepër vakte e ftohtë. Të njëjtën gjë mund të bëni edhe me patëllxhanët.
Çokollatë nga më e mira…
Një darkë ishim me nja dy miq në verandën e një prej restoranteve në zë të Tiranës. S’kishim shkuar për të ngrënë, por për të pirë ndonjë pije freskuese dhe mbase provonim ndonjë ëmbëlsirë. Lexuam menynë e ëmbëlsirave. Thërras kamerierin dhe e pyes se çfarë çokollate përdorin në ëmbëlsirën me çokollatë që shkruhej në meny, sepse jam i fiksuar pas çokollatave. “Ne përdorim çokollatën më të mirë në treg”, përgjigjet ai pa iu dridhur qerpiku. “Nuk të pyeta për cilësinë, të pyeta për llojin”, ia kthej unë. “Shefi ynë (italian me dekorata, meqë ra fjala) përdor llojin më të mirë të çokollatës në ëmbëlsirat e tij”, përgjigjet përsëri kamerieri me të njëjtin vetëbesim.. “Mos e nga më, se s’e ka idenë”, më thotë njëri nga miqtë në tavolinë. I zhgënjyer, I dhashë të drejtë me mendje, porosita ëmbëlsirën dhe e qepa.
Diçka e ngjashme na ndodhi jo shumë kohë më vonë dhe në restorantin ku punoja.
Ankohet një klient për salcën që shoqëronte filetën e viçit dhe kamerieri, në vend që të kërkonte ndjesë e të interesohej se ku ndodhej konkretisht problemi në mënyrë që ta korrigjonim sa më parë, fillon t’i broçkullisë në lidhje me freskinë e paparë të materialeve që përdornim ne në kuzhinë dhe t’u thurte lavde aftësive të mia të “jashtëzakonshme”…
Këto ndodhi të vogla janë vetëm dy nga rastet e panumërta që tregojnë se sa të njëanshme mund të jenë këndvështrimet dhe sa mendjembyllur mund të jenë njerëzit. Fakti që materialet e përdorura nga unë janë cilësore s’përjashton mundësinë që salca, orizi, filetoja apo ku di unë se çfarë, të jetë një dështim i plotë. Po ashtu, fakti që shefi i dekoruar italian përdorte çokollatë të cilësisë së parë, s’përjashton mundësinë që ëmbëlsira të ishte një budallallëk me brirë. Siç ishte në fakt, sepse veç të tjerave, kishte një defekt elementar (dhe e provuam të tërë): bënte kërc-kërc nëpër dhëmbë sikur të kishte rërë brenda, që do të thotë se sheqeri ishte ende i patretur dhe i panjëtrajtësuar në ëmbëlsirë. Cilësia e paparë e çokollatës s’e pengoi shefin të mos llogariste saktë se sa kohë i duhej sheqerit të tretej gjatë përzierjes bashkë me vezët. “Vaksina” e cilësisë së lëndës së parë s’e ndihmoi në këtë rast ëmbëlsirën, e cila u sëmur nga virusi i nxitimit dhe i neglizhimit… Por, dhe sikur pa defekte, dhe e bërë me materialet më të zgjedhura të jetë, cilado salcë apo ëmbëlsirë, kjo s’do të thotë që do t’i pëlqejë se s’bën klientit. Ajo që është e mirë për ty dhe për mua, mund të mos jetë për dikë tjetër.
S’ekziston diçka që quhet çokollata më e mirë në botë. Ka çokollatë më aromatike, më të ëmbël, më të pasur me këtë apo atë element, më të shtrenjtë. Çokollatë më të mirë s’ka. Çokollata më e mirë në botë është ajo që më pëlqen mua. Po kështu edhe salca, mishi, molla, vera etj-etj. Secili nga ne ka preferencat e veta, të cilat jo gjithmonë ngjajnë me ato të të tjerëve. Nuk ka shije absolute. Ajo që duhet të bëjmë ne profesionistët është të dëgjojmë zërin e klientëve tanë, të mundohemi të jemi pranë shijeve të tyre dhe t’u ofrojmë atyre produkt cilësor e të ndershëm…
MOUSSE I NGRIRË ÇOKOLLATE
Përbërësit
• 250 gr çokollatë e zezë (60 % kakao)
• 1 vezë
• 4 të verdha vezësh
• 120 gr sheqer
• 10 ml rum
• Vanilje
• 500 ml pana
Përgatitja:
Shkrijmë çokollatën në banjëmari.
Rrahim vezët, sheqerin, vaniljen, dhe rumin fort në blender mbi një banjëmari, derisa të fryhet dhe të mpikset pak përzierja në mënyrë që të pasterizohet (në fund të procesit duhet të ketë arritur temperaturën 84 gradë).
Rrahim panën derisa të bëhet shkumë e qëndrueshme.
Hedhim vezët dhe panën në tasin e çokollatës dhe përziejmë me shumë kujdes derisa të unifikohen materialet.
Hedhim menjëherë në forma dhe vëmë në ngrirje.
[email protected]
Dërgoni recetat tuaja!
