Mania e shtirur e restoranteve luksoze
E lexova dy herë mailin që kishte nisur bashkëpunëtori i kësaj faqeje, njëri nga shefat më të mirë të kuzhinës në Tiranë, Gentian Ziu. Herën e dytë, leximi ishte instiktiv, si për t’i lënë kohë vetes për të menduar se ç’kisha lexuar më parë, por ndërkohë edhe për ta përforcuar më tepër. Pata dëshirë që ta zmadhoja aq shumë germën e shkronjës së tekstit të tij sa të nxinte gjithë hapësirën e faqes. “Luks, si përfundim, janë të gjitha çastet që kalojmë me të dashurit tanë…” mbyllej teksti i mëposhtëm. Po mendoja në ka gjë më të rëndësishme?! Pastaj, nisën të më shfaqen një e nga një disa nga episodet ku unë vetë isha gjendur në të tilla situata. M’u kujtuan sa herë të tjera që i kisha refuzuar ftesat vetëm për shkak të këtij “luksi” të lodhshëm, prej të cilit vetëm për të shijuar që nuk mundesh. Një mikesha ime më tregonte pak kohë më parë që e kishte surprizuar të shoqin me një darkë gala në një nga restorantet më “të kripur” (ndoshta më i kripuri) të Tiranës. Deri në momentin që kishin dalë jashtë, ai ishte kapërdirë me kujdes, vetëm se ç’të bënte që nuk i kishte mjaftuar veza e pjekur me tartuf të grirë nga kamerieri në tryezë?! Shkuan në restorantin e tyre të zakonshëm, atje ku rrinë me orë të tëra duke qeshur e duke ngrënë ushqimet e tyre për të lëpirë gishtat. Jam e bindur që situata të tilla keni pasur thuajse të gjithë, vetëm se duhet të shkundemi hera-herës për të mos u bërë pjesë. Sepse luks janë vetëm momentet me të dashurit tanë…(P.s: Nuk po e mohojmë vlerën e shijes, vetëm se kur bëhet tepër, bëhet tepër!)
Ç’do të thotë Restorant luksoz në Tiranë?!
Fjala “luks” është një nga fjalët më të përdorura sot në Shqipëri. E sheh ngado që të kthesh kokën. Kemi apartamente luksoze, makina luksoze, vila luksoze, mobilie luksoze, pllaka luksoze, restorante luksoze… Por, çfarë e bën luksoz një restorant? Pikëpamjet janë aq të ndryshme, sa edhe njerëzit që do të pyesësh. Një restorant mund ta bëjnë luksoz pjatat prej porcelani, gotat e shtrenjta prej kristali, lugët e pirunët me veshje floriri apo argjendi, mobilimi, çmimet super të kripura, etj, etj. Lista mund të bëhej me të vërtetë shumë e gjatë. Ajo që kam vënë re unë në daljet e mia është se ajo që duan të na transmetojnë, të na imponojnë më mirë pronarët, menaxheret apo “shefat” e disa prej restoranteve “luksoze” të Tiranës, është mendjemadhësia, arroganca dhe snobizmi. Hyn në to dhe menjëherë të shkon dora te jaka e këmishës apo te komçat e xhaketës si për të vërtetuar instinktivisht se çdo gjë është në rregull dhe se nuk stonon me këtë super ambient ku sapo hyre. Pompoziteti i kamerierit në çdo veprim të tij; që nga mirëseardhja, te marrja e porosisë, te shikimi vëngër nëse guxon të bësh ndonjë pyetje të vockël në lidhje me super pjatën me super elemente (gjysmat e të cilave s’e ke idenë fare se ç’janë) të gatuar nga super shefi, hapja dhe shërbimi i verës me pamjen e someliese që sapo ka fituar kampionatin botëror të degustimit, ndërrimi i tavllës sa herë që t’i e prek me cigaren tënde, si për të thënë: “mos bëj pis mbulesën se e dogje…”. Çdo gjë në këto restorante duket sikur është dizajnuar për të të bërë të ndihesh inferior. Të bisedosh me zë të ulët, të mos bësh zhurmë, të mos qeshësh, të mos bësh pyetje, të mos kërkosh llogari. Të ndihesh i nderuar që po të lejojnë të marrësh dhe ti një pjesë të luksit të tyre. Të të vijë turp të marrësh një verë të lirë, të ndihesh i obliguar t’i lësh të paktën ndonjë dhjetë mijëshe bakshish kamerierit. Paguan faturën, del nga dera dhe në kokë je akoma i pa qartë në të pëlqeu apo jo. Nguron të pyesësh dhe të tjerët se ke frikë mos bëhesh qesharak në sytë e tyre. Nëse s’të ka pëlqyer dreka në një super restorant, me super pjata, super shërbim dhe, për më tepër, super çmim, atëherë je ti ai që s’merr vesh nga ushqimi. Kështu që vazhdon të luash lojën e të thurësh lavde për super ushqimin që sapo hëngre në super restorantin. Pikërisht kjo është e gjitha; një lojë për të të marrë paratë. Për ta or miq, fjala luks përkthehet: para në xhepin e tyre. Në shumë raste bëjnë një ambalazh “luksoz” dhe të shesin sapunin për djathë. Mbaj mend një episod në Athinë, kur kisha dalë për darkë në një restorant të njohur me shefin tim të atëhershëm, një kuzhinier italian me emër. Kishim porositur disa ëmbëlsira dhe po i ndanim mes nesh. Një copë e njërës prej tyre ra në tavolinë. Shefi e mori me gisht dhe e futi ne gojë. Unë, i skuqur, pashë rreth e rrotull se mos e pa njeri skenën. “Çfarë ke,- me pyeti,- ke frike mos prishëm imazhin? Këtu or mik kemi ardhur për t’u kënaqur dhe kënaqësi është, veç të tjerash, të ndihesh rehat e të hash si të duash! Mos i lër të të bëjnë të mendosh të kundërtën”. Pikërisht! Për mua luks është kënaqësia. Është atmosfera gazmore në tavolinë, bisedat e këndshme, sallatat e freskëta, pastat e ziera si duhet, mishi i bërë për merak, lëpirja e gishtave… Luks, si përfundim, është çdo moment i bukur që kalojmë me të dashurit tanë…
Dhe tani, një recetë luksoze, që mirë është të konsumohet me duar.
Përbërësit:
. 1 brinjë viçi rreth 1.3 kg
. salcë barbekjue
. 1 qepë
. 1 karotë
. 1 selino
. 2 gjethe dafine
. 4 degë rozmarine
. 4 thelpinj hudhër të grirë
. kripë
. trumzë
Përgatitja:
Presim brinjën e viçit në copa me peshë rreth 300 gr.
I lajmë mirë dhe presim në copa të mëdha qepën, karotën dhe selinon.
I shtrojmë në një tepsi bashkë me dafinën dhe 2 degë rozmarinë.
Spërkasim me kripë.
Shtojmë ujë deri në lartësinë e perimeve.
Grijmë pjesën tjetër të rozmarinës.
Marinojmë brinjët me rozmarinë, trumzë, hudhër dhe kripë.
Shtrojmë brinjët mbi perimet.
Mbulojmë sa më hermetikisht që të mundemi tepsinë me letër alumini dhe i gatuajmë në zjarr të ulët për rreth 2 orë e gjysmë që nga momenti që do të nxjerrë avull.
Heqim brinjët nga tepsia.
I lyejmë me salcën barbekju dhe i pjekim në zgarë ose në furrë shumë të fortë deri sa të marrin kruste brinjët.
I shërbejmë të shoqëruara me patate furre.
Sallatë verore me salcë dhe pulë nga Brunhilda Çela
Përbërësit:
Sallatë jeshile e grirë, 250 gr kastravecë, 125 gr portokalle të grira, 375 gr presh (sipas dëshirës) dhe pak qepë, fileto pule 300-350 gr.
Për salcën:
1 kos, 1 lugë kafeje kripë, 2 lugë gjelle vaj ulliri
1 lugë gjelle uthull, piper i zi, pak mustardë
Përgatitja:
Fileton e pulës mërinojeni me parë në pak vaj ulliri, kripë, piper,lëng limoni. Pasi ta keni lënë për rreth një orë, vendoseni në një tigan-zgarë apo në një tigan të zakonshëm nëse nuk ju ndodhet një i tillë. Lëreni të piqet mirë nga të dyja anët dhe hiqeni mënjanë deri sa të ftohet. Ndërkaq, merruni me salcën dhe zarzavatet. Këto të fundit pritini në pjesë të vogla për t’i pasur më komode gjatë ngrënies, ndërsa përbërësit e salcës përziejini bashkë në një tas dhe rrihini fort. Kur të gjithë përbërësit të jenë gati, bashkojini në një tas dhe shtoni salcën.
[email protected]
Dërgoni recetat tuaja!
© Panorama.al
