Këtë herë nuk ka shkuar si opinionist në emisionin “Opinion” të Blendi Fevziut në Tv Klan, por si dëshmitar. Një dëshmi që Fatos Lubonja e ka dhënë në një libër vite më parë, siç është “Ridënimi”. Kujtime, të cilat kanë gjeneruar sidomos në 2 vitet e fundit, kur ka pasur debate në lidhje me të shkuarën, me qëndrimet e atyre që kanë qenë nomenklaturë apo viktimë. Xhelal Koprëncka, Vangjel Lezho, Fadil Kokomani, janë dënuar me vdekje në fund të majit 1979, të akuzuar se kishin formuar dy organizata konspirative që punonin kundër Republikës Popullore të Shqipërisë. U pushkatuan dhe eshtrat e tyre, ende nuk dihen se ku janë… Faji i tyre, mëkati i vetëm i tyre, ishte se i kërkuan udhëheqjes së PPSH-së që të shikonin qëndrimin e Shqipërisë pas prishjes me Kinën. Kokomani dhe Lezho dëshironin që Shqipëria të orientohej drejt Bashkimit Sovjetik, ndërsa Koprëncka drejt SHBA-në. Guxuan dhe u ekzekutuan… Procesi vjen i plotë nga vetë Fatos Lubonja në emisionin “Opinion” të gazetarit Blendi Fevziu në televizionin “Klan”…
Fevziu: Një proces i montuar apo jo?
Lubonja: Historia është, ju e thatë pak a shumë…
Fevziu: E thashë në vija të përgjithshme, më falni që po ndërhyj… Vazhdimisht flitet për këto personazhe, rikthehen në shtypin shqiptar dhe shumë pak persona e dinë që ata nuk kanë ende një varr, eshtrat e tyre nuk janë gjetur dhe nuk dihet se ku janë. Meqenëse vazhdimisht botohen dosje të falsifikuara, do të doja versionin më origjinal që ju e keni trajtuar në këtë libër. Ishte vera e vitit 1978…
Lubonja: Duhet të kemi parasysh që burgu ka qenë një vend ku vazhdimisht gëlonin shpresat e të burgosurve. Nuk është kollaj që të kalosh vite të tëra burgu, pa pasur një shpresë dhe ndërtimi i shpresave ishte i ndryshëm. Të burgosurit, në përgjithësi prisnin një shpëtim, ndiqnin me vëmendje ngjarjet brenda vendit, ato ndërkombëtare dhe pa dyshim kishin paranojat, shtrembërime të realitetit që vinin nga gjithë ai izolim i gjatë, por, nga ana tjetër, ishin edhe shumë të informuar. Historia e tyre fillon pikërisht kur Shqipëria po prishej me Kinën. Domethënë, u prish në verën e vitit 1978 dhe, që të jemi ekzaktë, u krijua një atmosferë, ku mendohej se Shqipëria vështirë se mund të mbijetojë për arsye ekonomike…
Fevziu: Ju shkruani vazhdimisht në libër që Vangjeli thoshte se pas prishjes së marrëdhënieve me Kinën, ndihet që po mbarojmë. Nuk jepte fakte, por e thoshte…
Lubonja: Unë e kisha mik Vangjelin. Kur e pyeta se si e koncepton, sepse unë kisha një dyshim, nuk më dukej ashtu, nuk e ndieja, përgjigjja e tij ishte: Fundi i aventurierit nuk dihet, por vjen një ditë. Por, mënyra se si do t’i vijë fundi, nuk dihet. Dhe dihej që kjo ishte një aventurë që po bënte Shqipëria. Pra, dua të them që bashkë me guximin e madh, këta kishin edhe shpresën e madhe që diçka do të ndryshojë. Dhe këtu kemi dy korrente…
Fevziu: Të ndërhyj përpara, që të jemi më në brendësi edhe me publikun. Pse ishte dënuar Vangjel Lezho, Fadil Kokomani, si dhe Xhelal Koprëncka?
Lubonja: Vangjel Lezho dhe Fadil Kokomani bënin pjesë në ato që mund të quheshin familje komuniste të Luftës, që brezi më i ri siç janë këta, pati mundësinë të shkonin dhe studionin në Bashkimin Sovjetik. Në një farë mënyre, po krijonin një lloj elite të re, që po tentonte zëvendësonte elitën e vjetër. Këta pra ishin dy të rinj që shkuan të studionin për gazetari në Bashkimin Sovjetik, ku patën mundësi të njiheshin me klimën e atjeshme, që gjithsesi ishte një klimë tjetër. Jo vetëm sepse ishte pas vdekjes së Stalinit, por që gjithsesi ishte një vend shumë i madh. Moska as që mund të krahasohej me Tiranën në të gjitha aspektet… Dhe ku Vangjeli u martua, ndërsa Fadili u dashurua dhe nuk u martua. Vangjeli erdhi bashkë me gruan e tij në Shqipëri dhe kishte një vajzë. Këta ishin komunistë, me sa di. Në këtë moment, vjen prishja e marrëdhënieve me Bashkimin Sovjetik dhe që u trumbetua me të madhe siç dihet, tradhtia revizioniste etj etj. Në këtë kohë, këta të dy dhe jo vetëm këta të dy, por Vangjeli dhe Fadili ishin protagonistë, i shkruajnë një letër Komitetit Qendror të Bashkimit Sovjetik.
Fevziu: Në vitet ’61-’62?
Lubonja: Në kohën e prishjes me Bashkimin Sovjetik, këtu fillon ndjekja e tyre. Këta shkruan një letër në të cilën shprehin disaprovimin e tyre për këtë prishje, dënimin e stalinizmit dhe aprovimin e tyre për linjën e Hrushovit. Kjo linjë ishte ajo e dënimit të stalinizmit, të leninizmit, për idealet e vërteta, sepse në atë kohë kështu u interpretua kjo lëvizje e Hrushovit. Për mendimin tim, ishte një hap i rëndësishëm për ta bërë më human, aq sa ç’mund ta bënte më human atë sistem socialist. Dhe, bënin pjesë te këta njerëz, që për arsye sentimentale, bindjesh ideologjike, ato çfarë shikonin në Shqipëri, konkretisht me udhëheqjen e diktaturës, shprehën disaprovimin e tyre dhe duke gjetur mënyrën për ta dërguar në Bashkimin Sovjetik, nëpërmjet gruas së Vangjelit dhe Ambasadës Sovjetike që ishte ende në Tiranë.
Fevziu: Ra në dorën e sigurimit kjo letër?
Lubonja: Kjo letër u afishua në Kongresin e Bashkimit Sovjetik, duke thënë se ja çfarë mendojnë dhe komunistët shqiptarë, që janë kundër. Pra, këtu ka filluar një lloj kërkimi apo ndjekje e tyre. Por këta insistojnë, sepse Vangjeli ishte dhe poet, Fadili ishte shumë guximtar si natyrë; Një brez që ishte edukuar me sakrificën e jetës dhe guximin, ata vendosën që të arratisen. Të kalojnë kufirin për të shkuar në Bashkimin Sovjetik. Ndërkohë, Vangjeli e kishte nisur gruan e tij bashkë me vajzën dhe, që t’i bie shkurt, ndërkaq këta janë në survejim. Ka të dhëna që ka pasur të infiltruar pranë tyre, që i ndiqnin, i spiunonin dhe këta u kapën. Dolën në një gjyq që ishte goxha i rëndë, ku përveç këtyre të dyve, ishin 7 veta në grup, me sa më kujtohet. Ndoshta ndonjë gjë edhe mund të mos e kem të saktë, por di mirë që ishin dy ushtarakë përveç tyre, që kishin mbaruar edhe ata studimet në Bashkimin Sovjetik, Trifon Xhagjika dhe Thoma Rafaeli. Ka qenë edhe vëllai i Thomait, Stavri, i cili ishte tenor që kishte studiuar në Hungari dhe po ashtu kishte dhe gruan hungareze. Një Franko Sara në mos gaboj…
Fevziu: Këta u arrestuan në vitin 1963?
Lubonja: Po, këta u arrestuan dhe pas një gjyqi të frikshëm, prokuroria kërkon dënim me vdekje për katër të parët: Fadili dhe Vangjeli si inspiratorë e ideologë dhe këta të dy, si Trifoni dhe Rafaeli, si ushtarakë. Pastaj, asnjëherë nuk i dihet se çfarë ka ndodhur në prapaskenë, por thuhet se ky gjyq u mor vesh edhe në kampin e Bashkimit Sovjetik që po i dënojnë komunistët shqiptarë, sepse janë kundër linjës staliniste. Si përfundim, u dënuan me vdekje dy ushtarakët dhe u ekzekutuan. Ndërkohë që Fadili dhe Vangjeli u dënuan me nga 25 vjet burg dhe nisën odisenë e tyre nëpër burgjet e Shqipërisë. Në Laç kanë qenë atëherë kur të burgosurit ndërtonin, kanë qenë në Burrel, në Spaç.
Fevziu: Ju i keni takuar në Spaç, në cilin vit?
Lubonja: Unë kam takuar fillimisht Fadilin, i cili ishte në Spaç tashmë. Për një kohë të gjatë ai ka pasur një traumë psikike apo një simulim psikik për të dalë nga burgu, kjo asnjëherë nuk është marrë vesh e saktë. Në fakt, unë e kam gjetur shumë të kthjellët, pra ishte një periudhë në vitin 1972, kur i ashtuquajturi liberalizim i famshëm, u ndje edhe nëpër burgje, duke krijuar ndonjë atmosferë lirimesh. Të mos harrojmë gjithmonë që Fadil Kokomani kishte të vëllain gjeneral, Muharrem Kokomani. Sigurisht ishin ato rastet ku familjet mohonin këta, por gjithsesi ndikonte. Ndërkaq, Vangjeli ishte në Burrel. Unë gjeta Fadilin në papunësi meqenëse kishte pasur problemin që thashë, ndërsa kishte qejf gjithmonë që të vizatonte në ata kapakët e paketave të cigareve gjatë kohës së leximit. Madje, më kujtohet kur sa kam shkuar ditët e para, ai doli nga biruca, sepse ishin këto ndëshkimet, sidomos në dimër. Mbaj mend që zbriti me batanije që atje.
Fevziu: Po Xhelal Koprënçka pse ishte dënuar?
Lubonja: Xhelal Koprëncka erdhi më vonë në Spaç. Historia e Xhelalit ishte më e ngatërruar, sepse familja e tij ishte e persekutuar, antikomuniste. Ai ishte nga ai brez që pati fatkeqësinë të shënjohej që në fillim, në vitet ’44-’45. Xhelali ishte një i ri në atë kohë që e kishin futur në burg, pastaj kishte dalë. Kishte mësuar gjuhë të huaja dhe pastaj në Shkodër i kishin sajuar një proces dhe e kishin çuar në Borsh, në një kamp ordiner, pasi edhe gjyqin ia kishin krijuar ordiner. Ishin dhe këto forma atëherë… Aty pastaj, Xhelali duke qenë edhe si natyrë që merrej me politikë, kishte një karizëm për të mbledhur njerëz rrotull, për të biseduar, për të përkthyer. Shkurt, e dënuan për agjitacion, e sollën në Spaç edhe Xhelalin. Në kohën kur ka ndodhur ngjarja, Xhelali kishte bërë mbi 10 vjet burg, ndërsa Fadili dhe Vangjeli nga 16 vjet. Pra, unë i kam gjetur me mbi 10 vjet burg të tre.
Fevziu: Ju i keni njohur të tre në Spaç në momentin e arrestimit, ishin të gjithë bashkë?
Lubonja: Jo, historia është më ndryshe, është interesante, ca është treguar në libër. Të parët që bënë letrën ishin Fadili dhe Vangjeli…
Fevziu: Pse e bënë këtë letër? Ju shkruani në libër që ata nuk ju thanë, madje që kishin bërë këtë letër dhe kur i pyetët…
Lubonja: Fakti që ata nuk na thanë, unë në një farë mënyre u jam mirënjohës, kryesisht Vangjelit që e kisha mik më të afërt sesa Fadilin.
Fevziu: Nuk jua thanë për t’ju shpëtuar?
Lubonja: Jo, vetëm për të na shpëtuar, por për t’u ruajtur nga çdo lloj e papriture, implikimi etj.
Fevziu: Përse e kishin shkruar këtë letër dhe çfarë kishte letra brenda?
Lubonja: Gjëja e parë që duhet thënë është kjo: që jemi akoma 18 vjet, 19 vjet, që jo vetëm varrin nuk ua dimë, por as letrën nuk e dimë.
Fevziu: As letra nuk gjendet?
Lubonja: Unë nuk e di se si…
Fevziu: Pra, dihet në përgjithësi teksti, por nuk ekziston kopja?
Lubonja: Dihet, pra u hap një fjalë që dikush e dinte, por se kush ishte njeriu i besuar që e hapi, nuk di ta them. U tha që këta kanë bërë një letër kundër Enver Hoxhës, ku kërkojnë ndërrimin e vijës politike. Dhe është interesante, dihet kjo letër ekzakt, sepse edhe kjo tregon masën e egërsisë së një sistemi. Në një letër, çfarëdo që mund të kesh shkruar, është e tmerrshme të mendosh që për një letër mund të të pushkatojnë. Por, do të ishte akoma më e tmerrshme sikur letra të mos ketë ndonjë gjë aq skandaloze. Është një letër që me sa dimë, kërkonte ndërrimin e kursit, meqë Shqipëria po prishej me Kinën. Mendohej kjo krizë dhe mendohej që shkaktari kryesor ishte Enver Hoxha. Ka mundësi që në letër, siç kam unë dijeni, por pa e lexuar, vihet faji mbi Enver Hoxhën dhe u bëhet një thirrje këtyre që, në mos ta heqin, ta mënjanojnë. Pra, askush nuk e di ekzakt.
Fevziu: Pra, ishte një letër që ne ende sot nuk e dimë, por dimë vetëm që për hir të kësaj letre, këta dy njerëz u pushkatuan dhe 6 të tjerë morën dënime nga 13 vjet deri mbi 20 vjet…
Lubonja: Jo, edhe 8 të tjerë në organizatën e tyre… Që ta mbarojmë historinë, në këtë kohë burgu kishte edhe këto korrente, ndarje politike, që vinin edhe nga familjet. Miqësitë ishin të ndryshme, por kishte një lloj ndarjeje në mes atyre të persekutuarve që po i quajmë të vjetër dhe të persekutuarve që vinin nga familjet komuniste, ku kishte më shumë prirje për nostalgji, sidomos këta që kishin bërë shkollë në Bashkimin Sovjetik.
Fevziu: Dhe këta mendonin që e ardhmja jonë ishte nga Lindja?
Lubonja: Letrën ne nuk e dimë, por ndryshimi i sistemit, të mos harrojmë që për njerëz që ishin në burgje, për njerëz që ishin në Shqipëri, ta kaloje, të bëheshe pjesë e sistemit lindor, të dënoje stalinizmin dhe të hapje burgjet, në një farë mënyre konsiderohej si një gjë shumë e madhe. Ndërkohë që kemi grupin tjetër, Xhelalin, i cili shkroi një letër tjetër, si një lloj kundërpërgjigjeje, një lloj opsioni i dytë për protagonizëm.
Fevziu: Kujt i drejtohej letra e Xhelalit?
Lubonja: Përsëri për letrën unë nuk mund të them asgjë, sepse nuk gjendet as kjo. Dihet që letra i është dërguar lart, udhëheqjes, Komitetit Qendror. As Xhelali vetë nuk ka ditur se kujt ia kanë drejtuar ata, por besoj se me të dhënat, del që Xhelali mund t’ia ketë dërguar po Komitetit Qendror. Dhe letra është për një linjë proamerikane. Të mos harrojmë që vetë burgu ishte i izoluar dhe mendohej që Kina në atë kohë po lidhej me SHBA-në. Kështu që edhe letrën e Xhelalit duhet ta lexojmë për të gjykuar se deri ku, si, qysh është. Por dihet se ishte një letër që kishte si opsion afrimin e Shqipërisë për nga SHBA-ja, Perëndimi. Dhe çfarë ndodh? Ndodh kjo, që fillimisht i marrin Fadilin e Vangjelin dhe i zhdukin, ndërkohë unë e mora vesh teksa po punoja në një nga galeritë në minierë…
Fevziu: Ndërkohë që ju e dinit që lidhej me këtë, e mendonit?
Lubonja: U mor vesh që mund të ishte për letrën, por siç ndodhte sepse nuk ishte hera e parë, e dinim që njerëzit që dërgonin letra zakonisht, dënoheshin për agjitacion dhe propagandë me 10 vjet. Pra, nuk ishte hera e parë që për një letër, sidomos nga burgu i Burrelit, ku çoheshin mjaft letra, mund të dënohej një i burgosur për agjitacion e propagandë për një letër, pavarësisht që ia çonte edhe udhëheqjes. Ishte absurd përsëri. Këta i marrin dhe i çojnë në hetuesi. U tha që do marrin një 10-she tjetër për agjitacion, por kjo për ata nuk ka rëndësi. Ishte diçka e zakonshme 10-shja, kur kishe bërë 10 apo 16 vjet, kishin filluar ridënimet etj.
Fevziu: A mund të flitet kështu, kur kishe 16, po të haje dhe 10, ishte e zakonshme…
Lubonja: Po, kështu ishte. Në një farë mënyre, ne që dënuam dhe u ridënuam, e ndienim si një burgim të përjetshëm. Na vinte një dritë shprese vetëm po ra regjimi, por nuk ra regjimi, aty do ishim. Dëgjoheshin biseda absurde: – Sa je dënuar? 3 vjet! Sa ke bërë – 10 vjet. Sa të kanë ngelur? – 15 vjet. Pra, nuk merrej vesh, aq sa filluan të talleshin një pjesë e të burgosurve. Pra, i çuan në hetuesi dhe pritej një dënim prej 10 vitesh. Ndërsa kur është arrestuar Xhelali, e kam përshkruar edhe në libër, kam asistuar aty.
Fevziu: Dhe që është një arrestim shumë i komentuar në shtyp. A është e vërtetë që në momentin e arrestimit, kur i kanë thënë “në emër të popullit jeni i arrestuar, ai është përgjigjur: “Më thoni ‘në emër të armiqve të popullit'”?
Lubonja: Për hir të së vërtetës, për të qenë shumë ekzakt, pasi unë kam qenë atje, gjithnjë është prirja për të mitifikuar, Xhelali ishte i përgatitur. Ishte koha kur Xhelali rrinte edhe i veshur që do ta merrnin.
Fevziu: Pra, e dinte që do ta arrestonin?
Lubonja: E dinte, sepse letra ishte nisur, këta të tjerët ishin marrë. Ata erdhën dhe arrestuan të gjithë tek ajo që quhej “fushë e volejbollit” dhe vinin rresht njerëzit e komandës, hetuesit e Rrëshenit, një togë e madhe nga lart që na shikonte, ndërsa policët futeshin në mes me pranga për të kërkuar atë viktimën që do ta nxirrnin nga tufa dhe do ta lidhnin.
Fevziu: Si ishte ky moment?
Lubonja: Ishte moment i vështirë, frike dhe tensioni.
Fevziu: Askush nuk e dinte se kë do të arrestonin?
Lubonja: Askush nuk e dinte dhe secili mendonte për veten. Kishte dhe njerëz që ndoshta nuk ishin të sigurt, por nuk dihej se kë do të merrnin. Dhe nga gjithë ai vëzhgim se ku po shkonin, kë po shikonin, kur ata iu shfaqën te shkallët Xhelalit, në atë moment i thanë “Në emër të popullit, je i arrestuar”. Ishte një ironi më tepër.
Fevziu: Në ç’kuptim?
Lubonja: Ishte një ironi me dy kuptime. Po mirë, çfarë në emër të popullit, ju këta i quani armiq? Normalisht, ishte absurd që t’i të futësh në burg dhe të dënohesh se po u bën agjitacion armiqve të popullit, sepse ti po jeton pikërisht me armiqtë e popullit. Ishte në këtë formë, jo armiqtë e popullit, ju jeni armiqtë e popullit. Kishte një ironi dhe dykuptueshmëri.
Fevziu: Dhe Xhelali u nis për në Tiranë?
Lubonja: Xhelali thuhet që u mbajt në hetuesi në Lezhë, jo në Tiranë. Ekzakt nuk dihet… Gjëja e tmerrshme është kjo. Për këta u bë një proces për agjitacion dhe propagandë për letrën dhe u dënuan 10 vjet. Ne morëm vesh që Fadili me Vangjelin dolën në kaush. Kaush ishte ai vendi ku të burgosurit rrinin dhe më pas shpërndaheshin nëpër kampe burgjesh. Pra, kishin marrë një 10 vjetësh më tepër, siç e prisnim.
Fevziu: Përse u kthye procesi mbrapsht?
Lubonja: Këtë përsëri nuk e di.
Fevziu: Si përsëri nuk e di?
Lubonja: Unë e ngre në pikëpyetje edhe këtë…
Fevziu: Pra, u dënuan një herë 10 vjet, u nisën të shpërndaheshin dhe procesi u kthye përsëri?
Lubonja: Procesi jo. Ata nuk u nisën të shpërndaheshin. Ata ishin në kaush dhe aty u mendua se do të shpërndaheshin. Pritej se këta do të iknin dhe do të çoheshin në Burrel, ndërkohë që Xhelali është në Lezhë dhe nuk ka dalë në kaush. Pra, kjo është interesante për të ditur se çfarë ka ndodhur. Këtu ka ndodhur një “ndërrim mendjeje”, dikush ka dhënë urdhër “pse, prapë 10 vjet ata, duhen pushkatuar”…
Fevziu: Që ishin dënuar një herë ata me pushkatim?
Lubonja: Po. Ai fakti që ishin dënuar një herë me pushkatim dhe që u ishte falur jeta, i bënte ata që të mendonin “se i falëm një herë, nuk mund t’i falim dy herë”. Pra, këtu duhet të hysh në kokën e diktatorëve…
Fevziu: Nuk dihet asnjë bisedë, asnjë gjë se çfarë ka ndodhur?
Lubonja: Jo, nuk dihet.
Fevziu: As kujtime të mëpasshme?
Lubonja: Po këtu duhet të flasin ata që e kanë organizuar, xhelatët nuk mund të flasim ne viktimat.
Fevziu: Nuk ka folur askush?
Lubonja: Absolutisht, askush nuk ka marrë përgjegjësi.
Fevziu: Keni tentuar ju personalisht për të marrë ndonjë kontakt të personave të involvuar në këtë histori?
Lubonja: Jo, nuk kam tentuar. Është e vështirë dhe disa kanë vdekur besoj, kryesorët. Jam i bindur që urdhri ka ardhur nga lart. Disa thanë që urdhri ka ardhur nga Hysni Kapo, por a është bisedë me Enver Hoxhën apo jo nuk dihet, janë fjalë të paverifikuara. Ideja dhe pikëpyetja e madhe është këtu: Ishte diktatori që tha se ‘këta i dua të vdekur’ apo ishin këta që dëshironin t’i thoshin diktatorit ‘shiko se sa të duam ne, prandaj ne po i vrasim këta për ty, sepse këta kanë kërkuar që të të heqin’. Gjithsesi, mendimi im është që një vrasje nuk shkonte pa e ditur ai.
Fevziu: Ju thoni që çdo vrasje që bëhej në Shqipëri, i referohej Enver Hoxhës?
Lubonja: Mendoj se po, sidomos në këto nivele, kur bëhej fjalë për familje të njohura dhe vëllain e Muharrem Kokomanit që ishte gjeneral (Fadilin). Ndoshta jo për të gjithë, por për këto raste të njohura, besoj se po. Megjithatë, këto janë raste për t’u verifikuar.
Fevziu: Fadil Kokomani dhe Vangjel Lezho u dënuan sërish me nga 10 vjet për “agjitacion dhe propagandë”, Xhelal Koprëncka mbahej në qeli dhe befas të gjitha këta u përfshinë në një proces?
Lubonja: Është interesant mekanizmi dhe disa i kam përshkruar edhe në libër, por libri ka shumë aspekte. Problemi është që aty në kaush duket se u përgatit diçka. Ndërroi diçka. U inskenua diçka. U dërguan aty disa nga ata që konsideroheshin spiunët e burgjeve, dëshmitarë të rremë dhe ndenjën një kohë brenda me ta. Janë pikërisht dëshmitë e tyre më pas, që janë shfrytëzuar për të ndërtuar skenarin. Ideja është këtu: është ndërruar mendimi ose ka qenë mendimi. Sepse si ka mundësi që një herë mori 10, pastaj e dënuan përsëri?
Fevziu: Me sa duket, dikush është penduar rrugës?
Lubonja: Ka mundësi që të jetë penduar, një urdhër i dytë. Ose e kam më të vështirë që ta mendoj se që në fillim është menduar që “ta bëjnë një herë 10-shen, pastaj vdekjen”. I gjithë problemi është që për të dënuar me vdekje, duhet një nen i Kodit Penal që ta parashikojë.
Fevziu: Dhe cili nen i dënoi me vdekje?
Lubonja: Ishte agjitacion dhe propagandë, fraksion dy (/2), por ishte për raste (Vijon nesër)
BLENDI FEVZIU
